
"Nuwun, kulo nuwun, Keparengno matur dhumateng ngarsanipun panjenganipun Bopo Kyai Aminudin sekaliyan brayat minulyo, miwah poro rawuh ingkang dhahat kinurmatan. Awit saking nugrahaning Gusti Allah SWT, soho pangestu panjengan sami, sowan kulo sakonco wonten ngarsanipun Bolo Kyai sekaliyan tansah pikantuk karaharjan, kalis ing sambekolo.
Saderengipun kulo ngaturaken menggah babaring sedyo, langkung rumiyin keparengno kulo sakanco nderek pitepangan dhumateng panjengan sedoyo kanthi atur, Assalamu'alaikum Warohmatullaahi Wabarokatuh. Hamemugi keselamametan sarto karahayon tansaho dipun pinanggihaken dhumateng Bopo Kyai sekalian kulowargo lumeberipun dhumateng Kulo sakonco.
Bopo Kyai Aminudin sekaliyan ingkang dhahat kinurmatan. Keparengno kulo ngaturaken wigatosing sowan kulo ing ngarso panjenengan sekaliyan.
Ingkang ongko sepisan, ingkang kangkung utami inggih sowan kulo sakonco hanamung badhe silaturahmi dhumateng Bopo Kyai sekaliyan kulowargo, soho bopo ibu ingkang sami rawuh ing pepanggihan enjang puniko.
Ingkang ongko kalihipun, sowan kulo wonten ing mriki kinantheni salam taklim saking Kulowargo Almarhum Romo Kyai Salim Muthoriq katur wonten ngarsanipun Bopo Kyai Aminudin sekaliyan kulowargo.
Ingkang ongko tiganipun, kulo kinen ngembun embun enjang anjejawah sonten, nglamar putro putri panjenengan ingkang asesilih Roro Habibaturrahmah. Inggih awratipun dados tiyang sepuh ingkang dipun tangisi putro, pramilo lajeng utusan kawulo puniko keparengno matur dhumateng ngarso Bopo Kyai Aminudin sekalian kulowargo.
Pramilo mbokbilih danganging panggalih lan wonten keparengipun inkang putro kasuwun kadaupaken kaliyan putro kakungipun Almarhum Romo Kyai Salim Muthoriq ingkang peparab Ajimukti Aufatur Muthoriq. Aturing Nyai Kartika pinongko garwo saking Almarhum Romo Kyai Salim Muthoriq ingkang sampun sowan marak wonten ngarso Gusti ingkang Moho Kuwaos, ingkang pungkasan mbokbilih panyuwunipun dipunkeparengaken, sadereng lan sasampunipun nyuwun agunging panuwun ingkang tanpo pepindhan.
Mekaten atur kulo minongko sulih sariro saking Kulowargo Nyai Kartika sekalian putro, mbokbilih wonten atur soho patrap ingkang nuju prono, kulo naming saged nyuwun pangapuro dhuamteng panjengan sedoyo.
Maturnuwun. Akhiru Kalam, wahuwal mufaffiq ila aqwamit thariiq. Wassalamu’alaikum Warohmatullahi Wabarakatuh." Ali sebagai perwakilan keluarga dari Ajimukti menyampaikan maksud dan tujuan kedatangan mereka pagi ini pada Kyai Aminudin di ruang tamu itu.
Kyai Aminudin hanya kemudian mengangguk anggukan kepalanya ringan, lalu menghela nafas sebelum ia menjawab apa yang di aturkan Ali sebagai perwakilan keluarga Ajimukti itu.
"Saya tidak terlalu bisa untuk berkata apapun saat ini. Maaf jika terkesan tidak sopan." Ucap Kyai Aminudin sembari menegakkan posisi duduknya.
"Tapi keluarga saya tetap harus mengaturnya atur penampi. Oleh karena itu, saya serahkan ini pada Faruq sebagai sulih sariro keluarga saya." Ucap Kyai Aminudin setelahnya.
Semua yang hadir itu hanya kemudian mengangguk. Faruq segera menegakkan posisi duduknya setelah mendapat mandat seperti itu dari Kyai Aminudin.
Setelah mengucap salam dan muqodimah, ia pun menyempatkan menghela nafas sebelum mengucapkan apa yang harus ia ucapkan saat ini.
"Bapak bapak, Ibu ibu soho para rawuh kakung miwah putri ingkang dahat kinurmatan.
Dumateng panjenenganipun Ibu Nyai Kartika minongko tiang sepuhi pun Mas Gus Aufa, kulo minongko wakilipun Romo Kyai Aminudin sekalian ingkang wekdal puniko mboten kuwawi matur, amargi nembe ngraosaken bombonging penggalih, pikantuk sungsung talining katresnan ingkang tanpo pepindhan.
Langkung rumiyin Romo Kyai Aminudin sekalian ngaturaken puji syukur Alhamdulillah dateng Gusti Allah ta'ala ingkang sampun ndawahaken kanugrahan dateng kita sedoyo dene hajatipun Ibu Nyai Kartika anggenipun ngadahi kerso saged kobul. Sepindah silaturahmi, kaping kalih ta'aruf, kaping tiganipun lamaran lan ngrembak rencana ndaupaken keng putri ingkang peparap Mas Gus Aufa pikantuk rayi kulo keng asmo Roro Habiba.
Ingkang sepindah, kulo pribadi tuwin Romo Kyai Aminudin sekalian ngaturaken pambagyo rahayu wilujeng waruh panjenengan sedoyo, ingkang sampun kanti sugeng basuki tindak saking dalem dumugining dalemipun Romo Kyai Aminudin puniko.
Kaping kalih, sampun dipun tampi atur salam taklimipun Ibu Nyai Kartika sekalian kulowargo, semanten ugi Romo Kyai Aminudin sekalian ngaturaken salam taklim ugi katur dhumateng ngarsanipun Ibu Nyai Kartika, kanti pepuji mugi mugu tansah pinaringan sih kanugrahan Pangeran Ingkang Moho Kuwaos, cinelakno ing suko rahayu, tinebehno ing godho rencono.
Kaping tiganipun, Romo Kyai Aminudin reno nrimo ngaturaken nuwun ingkang kathah dene Ibu Nyai Kartika sampun kerso rawuh ing mriki saperlu ta'aruf lan lamaranipun kito tampi kanti suko renaning manah. Mbok bilih sedayanipun mangke sampun samekto ing damel, keng putro Mas Gus Aufa kaliyan Rayi Habiba kekalih badhe kadhaupaken.
Mawantu wantu panjenenganipun Romo Kyai Aminudin sekalian mugi panjenengan dalah para pangombyong, kasuwun kanti sanget keparengo anglajengaken suko pari suko anggenipun lelenggahan kanti mirunggan.
Minongko puputing rembag, mbok bilih anggen kulo ngaturaken atur panampi puniko wau kirang mranani ing penggalih, awit cupeting nalar kidhunging pemanggih, kulo tansah mawantu wantu nyuwun lumebering samudro pangaksami." Faruq menutup ucapannya dengan salam, lalu semua yang hadir di tempat itu pun seketika sama mengembangkan senyum mereka.
__ADS_1
Ajimukti nampak menghela nafas lega kali ini. Habiba duduk tak jauh darinya, namun ia tak kuasa memandang gadis yang kini tengah di khibahnya itu, ia hanya sesekali melirik tangan gadis itu yang menggenggam erat tangan uminya, Nyai Sarah.
"Apa ada yang ingin sampeyan ucapkan sebagai tambahan, Gus?" Tanya Ali pada Ajimukti kemudian.
Ajimukti menghela nafasnya, "Hanya jika boleh saya tahu, saya ingin tahu kiranya mahar apa yang nantinya di inginkan Ning Habiba, Gus. Sekiranya saya ingin menyiapkannya agar saya bisa mengkobulkannya." Ucap Ajimukti sembari tertunduk.
Ali mengangguk, Kyai Aminudin tersenyum lalu memberi isyarat pada putrinya itu.
"Jawab, Nduk. Kamu ingin mahar apa dari Nak Aji?" Tanya Kyai Aminudin dengan suara lirih.
"Emmm, saya tidak menuntut mahar, Gus. Tapi karena itu sebuah kewajiban, maka saya hanya menginginkan mahar yang tidak membebani njenengan mawon. Apapun itu nantinya, lillahi ta'ala saya menerimanya." Ucap Habiba lirih.
Ajimukti tersenyum mendengar jawaban lugas Habiba itu. Diam diam kini ia mengucap syukur tiada terkira meski hanya dengan jawaban Habiba itu.
"Dan untuk rencana lanjutannya, Kyai. Seperti kata anak saya waktu itu. Insya Allah bulan Sya'ban besok kita akan realisasikan." Imbuh Nyai Kartika kemudian.
"Baiklah, Nyai. Soal itu sudah kami pikirkan. Namun maaf, Nyai. Mungkin dari pihak keluarga kami tidak bisa mengadakan walimahan untuk resepsinya nanti. Mohon Nyai sekeluarga bisa memakluminya." Sahut Kyai Aminudin setelahnya.
Nyai Kartika tersenyum mendapati jawaban Kyai Aminudin itu.
"Kyai tenang saja mengenai hal itu. Insya Allah semua sudah saya atur, Kyai." Sela Ajimukti kemudian.
"Benar. Sampeyan tidak usah pikirkan mengenai hal itu. Saya juga rekan rekan mewakili Kang Salim akan selalu mengawal niat ini hingga halal." Sela Anggoro sembari menghisap sebatang rokoknya.
"Sebelumnya terima kasih, Kang." Sahut Kyai Aminudin sedikit canggung dan malu mengingat apa yang sudah dilakukannya sebelum ini.
Untuk sesaat mereka di ruangan itu hanya saling mengobrol ringan. Meski sedikit canggung Kyai Aminudin juga Nyai Sarah berusaha mengimbangi obrolan semua yang ada di tempat ini.
Dalam suasana ini, Sumiatun, istri Prastowo sedikit menyembunyikan senyumnya. Pagi tadi sebelum mereka berangkat, ia begitu melihat kekalutan di wajah putrinya, Ajeng. Meski Ajeng menolak itu, tapi ekspresi wajahnya, Sumiatun hafal betul, hanya saja Sumiatun tahu, Ajeng berusaha menghargai Sobri saat ini.
Prastowo menyentuh tangan istrinya, melengkungkan bibirnya. Sumiatun mengarahkan pandangan pada Prastowo dan sekali lagi ia tersenyum. Ia tahu apa arti sentuhan Prastowo padanya kali ini. Prastowo berusaha menenangkan dan meyakinkannya bahwa semua akan baik baik saja. Sumiatun mengangguk perlahan.
"Ini baru tahap kedua, Gus. Masih ada tahap selanjutnya. Dan setelah itu baru akan menjadi awal." Bisik Ali pada Ajimukti disela sela obrolan mereka dengan setengah berbisik.
Ajimukti tersenyum, "Iya, Gus. Pangestunipun, semoga lancar sampai saatnya nanti." Balasnya kemudian.
"Pasti, Gus. Akan saya kawal sampai halal. Seperti kata Kang Anggoro tadi." Sahut Ali masih dengan setengah berbisik.
"Terima kasih, Gus." Sahut Ajimukti sembari mengembangkan senyumnya.
Sementara itu, di Pondok Hidayah, di salah satu kamar ndalem.
"Saya lihat Manan sudah jauh lebih baik, Sa?" Tanya Ajeng pada Nafisa pada kesempatan ini.
__ADS_1
Nafisa tersenyum, lalu bangun dari rebahannya.
"Alhamdulillah, Jeng. Saya tidak tahu kenapa tiba tiba dia sedikit melunak." Sahut Nafisa nampak malu malu.
Ajeng tersenyum, ia tidak mungkin cerita pada Nafisa kalau sebelum ini, Manan sempat menemuinya.
"Kamu sendiri, diam diam sudah mulai lebih dulu, Jeng." Ucap Nafisa kemudian.
Ajeng mengerutkan keningnya, "Maksudnya dengan mulai lebih dulu?" Tanyanya keheranan.
Nafisa terkekeh, "Dengan Kang Sobri, Jeng."
Ajeng seketika nampak malu, pipinya memerah ketika itu juga.
"Kang Sobri itu orang baik, Jeng. Saya kenal sekali dengan dia. Dia itu kemampuan dan wawasannya setara dengan Mas Aufa. Kamu tidak akan menyesal lah kalau sama Kang Sobri." Ujar Nafisa setelahnya.
"Emmm, sedang promosi nih ceritanya. Jadi endorse-nya Kang Sobri gitu?" Sahut Ajeng.
Nafisa terkekeh sekali lagi, "Eh, tapi serius lho ini, Jeng."
Ajeng hanya menaikkan alis matanya.
"Hmmm, bersyukurlah, Jeng. Setidaknya kamu itu termasuk orang yang beruntung." Lanjut Nafisa lagi.
Ajeng hanya kemudian tersenyum.
"Itu sebanding dengan harapan, Sa." Sahutnya kemudian.
Nafisa kini yang gantian mengerutkan kening.
"Sebanding?" Tanyanya nampak belum paham dengan ucapan Ajeng.
Ajeng mengangguk, "Iya, Sa. Dulu saya pernah berdo'a. Rabbi adkhilnii mudkhala shidqin wa akhrijnii mukhraja shidqin waij’al lii min ladunka sulthaanan nashiiraan. Ya Tuhanku, masukkanlah aku secara masuk yang benar dan keluarkanlah pula aku secara keluar yang benar dan berikanlah kepadaku dari sisi Engkau kekuasaan yang menolong. Yah, positif saja, Sa. Khusnudzon sama Allah, mungkin ini jawaban atas do'a yang saya antrikan dulu. Jika menurut kamu ini sebuah keberuntungan." Ucapnya kemudian.
"Hmmm, benar sekali, Jeng. Hidup menyajikan banyak pilihan, pilihan yang kita buat akan menentukan masa depan kita. Benar begitu kan?" Sahut Nafisa.
Ajeng tersenyum, "Nah, itu tahu. Makanya saya pun kali ini berharap yang lain lagi untuk saya antrikan, Sa." Lanjutnya.
Nafisa sekali lagi mengerutkan keningnya keheranan.
"Apa itu, Jeng?"
Ajeng melengkungkan bibirnya, lesung di pipinya kali ini terlihat jelas..
__ADS_1
"Saya berharap yang terbaik untuk kamu juga Manan, Sa. Tidak apa apa kan?"
Bersambung...